| Marcel Prins | Herman Peenstra | Carel van Leeuwen |
Herman Peenstra heeft zijn wortels in Fryslan. Dankzij zijn opmerkelijke talent op de accordeon is hij, na zijn conservatorium opleiding in Leeuwarden, betrokken geweest bij verschillende volksmuziekensembles. Met ‘Kopácka’ legde hij zich toe op Oost Europese muziek en met het klezmer orkest Di Gojim speelde hij Jiddische melodieën
De muzikale veelzijdigheid van Herman is terug te vinden in de diverse projecten waarbij hij betrokken is geweest o.a. met Bennie Huisman, Amnesty International en Pas d'Accord. Zo deed hij mee met een koorproject van Hoite Pruiksma rond de zeemansmuziek van Percy Grainger, op locatie in het vissershaventje van Laaksum. Hij trok door het land met een poppentheater en was hij de muzikale motor van de cabaretgroep 'Ratatette'. Vorig jaar deed hij mee aan het programma van Frederike Kleefstra en Corinne Staal.
In de zomer van 2007 heeft hij de muziek verzorgd van het openluchtspel in Dronrijp 'Om it lêste plak'. De jury vond dit een Gouden Gurbe waard. Voor zichzelf is Herman bezig met een project waarin hij gedichten van de beroemde schrijver Edgar Allen Poe op muziek zet. Het gevoel voor volksmuziek heeft zich bij Herman mogelijk het meest ontwikkeld tijdens de vele reizen die hij maakte met de onafscheidelijke accordeon in zijn rugzak. In ieder geval heeft hij door het spelen met mensen in (o.a.) Macedonië, Rusland, Siberië, Japan, Indonesië, Canada en Midden- Amerika, zijn muzikale horizon enorm verbreed. De ensembles waar hij momenteel in speelt RemoliNo en Baro Drom profiteren daarvan.
 |
 |
 |
 |
Toen Carel van Leeuwen in aanraking kwam met zigeunermuziek, studeerde hij cello aan het conservatorium in Groningen. Het was liefde op het eerste gezicht. Deze muziek bood hem alles
wat hij tot dan toe in muziek had gemist. Het contact met medemuzikanten en publiek, de vrijheid van het improviseren en niet te vergeten het plezier
tijdens het spelen. Muziek is voor Carel niet gebonden aan strakke normen en waarde oordelen. Het is een medium waarin mensen zich kunnen uitdrukken of
kunnen herkennen. Als muziektherapeut is hij zich daar dag in dag uit van bewust. In plaats van zich tot op de milliseconde nauwkeurig te bekwamen in de
suites van Bach, heeft hij zich daarom toegelegd op de muzikale breedte. Zowel qua repertoire als qua instrumentkeus heeft hij zich tot veelvraat ontwikkeld.
In de volksmuziekgroep Violier speelde hij blokfluit, viool en contrabas. In het orkest Frysk Csardas is hij, naast de cello, panfluit gaat spelen. Jarenlang heeft hij samen met zijn kinderen in het huisorkest "De Bernde" gespeeld. Hij begeleide zijn kinderen op gitaar, piano of altviool. Naast Baro Drom en het wereldmuziektrio Remolino is Carel de laatste tijd actief geweest met fado-muziek in de begeleidingsgroep van Nynke Laverman. Hierin gaf hij de cello een geheel eigen rol, als 'de zanger van het orkest', te horen op de Cd Sielesalt. Dit programma had erg veel succes met oa 12 uitverkochte voorstellingen op het Oerol festival van 2004.
Op dit moment is Carel ook actief met de groep Souldada. Ze hebben net de tweede cd Cancao opgenomen.
Wat cello spelen betreft: hij vertolkt dit instrument op een geheel eigen originele manier. Zijn leermeesters van het conservatorium zouden echter verbaasd zijn hem dat lopend te zien doen.
Melodieën kunnen genezen en ziek maken. Ze kunnen de regen uit de hemel halen en de wind naderbij roepen. Muziek is geen snel verwaaiende klank, maar de melodie, schijnbaar opgeslorpt in de lucht, blijft eeuwig mee zwerven met degene voor wie ze gespeeld is en die erdoor betoverd kan worden ten goede of ten kwade.
De bruiloft der zeven zigeuners, A. den Doolaard
Als jongetje van 12 jaar namen zijn ouders Marcel Prins mee op vakantie naar Bulgarije. Het leven was daar uitbundig en goedkoop. Elke avond werd er gedineerd in een stijlvol restaurant. Daar stonden zigeuners muziek te maken. Vanaf dat moment was het voor Marcel duidelijk wat hij met muziek wilde: Op deze manier, vanuit het hart, met vuur en passie, maar ook dienstbaar aan de situatie. Marcel speelt op een bijzondere viool geinspireerd naar het model van Gasparo da Salò. Hij was een beroemde Italiaanse vioolbouwer en wordt zelfs beschouwd als de uitvinder van de viool! Deze is speciaal voor zijn manier van spelen gebouwd door Hendrik Woldring, meestervioolbouwer uit Groningen.
Een aantal jaren later had de 'Tjongerskotsploech', een volksdansgroep die in authentieke Friese Klederdrachten danst, een violist nodig. De Nederlands volksmuziek opende vele deuren en samen met dansgroep Hupsakee uit Amsterdam is hij naar vele landen gereisd. Van Oostenrijk, Frankrijk, Duitsland, Georgië in Rusland, Siberië, Amerika, en de Chinese muur. Al deze plaatsen werden muzikaal aangedaan. Van de Nederlandse muziek maakte hij de overstap naar de wereld muziek. Daarna volgde vele projecten onder andere het 4 mei projekt koor in 1997.
Marcel vind het leuk om nieuwe muziek te vinden en deze op te schrijven zodat ze ingestudeerd kunnen worden. Bijna tien jaar heeft hij gespeeld in Rém'oly. En nu op dit moment dus RemoliNo.
Viool spelen is zijn lust en zijn leven. Met enthousiasme en veel passie brengt hij de liefde voor zijn instrument op u over.
TERUG